باران ببار...

تو قاف غیرتی وطنم...

ایستاده‌ای
بی‌هراس هر چه تندر و صاعقه
با قامتی سبز و سترگ
چون سروی سبز و بالنده
زخم هزاران تبر بر شانه داری
اما در پشت چشمان پرفروغت
خرمنی از گل
چون نقش "سفره کردی" و "قالی ترکمن"
موج می‌زند
تو قاف غیرتی وطنم
که هزاران سیمرغ بر تو آشیان و از تو نشان دارند
هنوز "آرش" ها بر فراز تو
چون شعله‌ای مانا
کمان در دست ایستاده‌اند
تو شال بر شاخۀ شرف آویخته‌ای
جامۀ پاک و خونین سیاووشانت
هنوز در باد می‌رقصد
تو توفان به دامان پرورانده‌ای
زنانت "یوتاب" ها، "گردآفرید" ها، "تیفه گل" های روزگارند
و مردانت "سورنا"ها "آریوبرزن"ها و "رستم" های پشت به زمین نارسیده‌اند
ساحران و دیوهای سپید خوب می‌دانند
تو نه از هفت‌خوان که از هفتاد خوان گذشته‌ای
اسکندر و چنگیز و تیمور
پای بر دل و دیده‌ات گذاشتند
اما تو با خشمی مقدس برخاستی
ققنوس‌وار از خاکستر خویش سر برآوردی
مادران برای مانایی تو
هر سپیده‌دم اسفند دود می‌کنند
و تو هر روز بر شانه‌های زخمی
"الوند" و "البرز" و "زاگرس"
بر ستیغ "شایجان" و "آلاداغ" و "گلیل"
گل می‌دهی
ستون‌های برافراشتۀ "تخت‌جمشید" ت شکوه هماره است
در "بیستون"ت، "فرهاد"ها هنوز با شوری شیرین
تیشه بر دست
زندگی را عاشقند
کودکان دبستانی نام نجیب تو را
بر سینۀ دفترشان بزرگ می‌نویسند:
"ما گل‌های خندانیم
فرزندان ایرانیم... "
جانبازانت با چشمانی پرشوق و امید
هنوز بر روی ویلچرها
هر سپیده و سحر
چون گلدسته‌های بلند
برایت دست به دعا دارند
اینک همه در کنار تو ایستاده‌ایم
دست در دست هم
بالابلند و قامت برافراشته‌تر از"دیوار چین"
تا چین در جبینت نبینیم
ای پهلوان فروتن و نیرومند
فرزندان دیروز و امروزت
ابابیلان ایل عزتند
که "سجیل"
بر سر هر چه ابرهه فرومی‌ریزند
آنان مصداق: "اشداء علی الکفار"ند
که لبخند بر لب تو و هرچه دلداده‌ات می‌نشانند
و نیک می‌دانند: « ان ربک لبالمرصاد"
ما در کنار تو ایستاده ایم
چون سترگ صخره‌هایت
چون چشمه‌هایت
هر پلیدی را دشمنیم
و بر پیشانی تابناکت بزرگ می‌نویسیم:
نامت بلند باد ایران من!

روزنامه اترک، دوشنبه ۲۶ خرداد ۱۴۰۴

https://www.atrakdaily.ir/fa/Main/Page/18206/6/