کُردهای خراسان از معدود قومیت هایی هستند که بهرغم آمار جمعیتی نظرگیرشان در دو استان خراسان شمالی و رضوی و پراکندگی جمعیت شان در سطح کشور، فاقد رسانه مکتوب یا مجازی هستند. باتوجهبه دنیای پرشتاب امروز و تنوع رسانهها، نیاز به یک رسانه مکتوب و در کنار آن یک وبگاه مستقل برای معرفی قابلیتهای فرهنگی کُردهای خراسان و نقش ارزندۀ کُردها در دفاع از مرزهای میهن و برپای ایستادگی در برابر بدخواهان ملت بزرگ ایران یک ضرورت است تا با معرفی کهن داشتههای فرهنگی این مردم که ریشه در فرهنگ غنی این مرزوبوم دارند و امروزه حفظ این مواریث فرهنگی، باعث غنای فرهنگی کشور عزیز ما شدهاند؛ بتوان قرابتهای فرهنگی را بین اقوام ایران عزیز بیشتر کرد و روح وحدت، یکدلی و با هم بودن را در کالبدها دمید.
بهرغم وجود زمینههای مستعد فکری و فرهنگی، درخواست صدور مجوز برای راهاندازی یک وبگاه مستقل فارسی - کُردی و پیگیری برای صدور مجوز یک نشریۀ کُردی - فارسی در خراسان یک امر حیاتی است چرا که در کنار برخی قابلیتهای فضای مجازی نظیر اینستاگرام، تلگرام و دیگر بسترهای مجازی، میتوان از طریق این رسانهها، نسبت به معرفی داشتههای فرهنگی، تاریخی و اجتماعی کُردهای خراسان اهتمام ورزید.
از طریق این رسانهها میتوان حدیث میهندوستی شهدای کُرد این خطه از ایران عزیز را روایت کرد. میتوان شکوه سرداران شهید و هیبت شیرزنان آزادۀ این سرزمین که دوشادوش مردان در دفاع از مرزهای میهن بالابلند و استوار ایستادند را برای نسل فردا به تصویر کشید. میتوان حمایتهایی که در این سالیان برای چاپ آثار کُردی صورتگرفته را معرفی کرد. میتوان به برگزاری جشنوارههای فرهنگی، شبشعرها، انجمنهای شعر کُردی و بسیاری حمایتهای فرهنگی دیگر اشاره کرد؛ تا باعث دلدادگی بیشتر نسل جوان به این دیار شد.
هر چند در حال حاضر دو برنامه رادیویی نیم و یکساعته کُردی از دو مرکز خراسان رضوی و خراسان شمالی پخش میشود و نقش مؤثری در معرفی و حفظ هویت فرهنگی کُردهای خراسان ایفا کرده است - که باید به دستاندرکاران پرتلاش این برنامهها در دو استان دستمریزاد گفت - ولی نیاز به رسانههای مکتوب و مجازی برای کُردهای خراسان امری انکارناپذیر است تا از طریق آنها بتوان برای معرفی انبوه ترانهها، لالاییها، ملودیها، چیستانها، قصهها و مثلهای نغز و پرمغز این مردم گامی فرا پیش نهاد.
در اوایل دهۀ 1380 خورشیدی که مجلۀ "کرمانج" به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی آقای دکتر ابوالقاسم رضاپور منتشر میشد شاهد همکاری فوق العادۀ نخبگان فرهنگی و دلدادگان زبان مادری با این مجله بودیم؛ به ویژه نقش دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد در همراهی و همکاری با این مجلۀ وزین ستودنی بود که پس از چاپ چند شماره که با استقبال بسیار خوب کُردهای خراسان رو به رو شده بود متأسفانه زمینۀ ادامه چاپ آن فراهم نشد و از آن زمان تاکنون دریغاگوی آن فضا هستیم که به مدد دولت آقای خاتمی در کشور ایجاد شده بود.
با عنایت به رویکرد امروز جامعه و ضرورت ارتباطگیری با بدنۀ اجتماع بهویژه ارتباط با نسل جوان، انتقال مواریث فرهنگی به نسل جوان برای ایجاد خودباوری و رویآوری به فرهنگ خودی یک ضرورت است که انتظار میرود دلسوزان زبان و فرهنگ کُردهای خراسان برای درخواست مجوز این رسانهها، پا پیش نهند و پیشاهنگ این جریان فکری - فرهنگی در خراسان شوند.
ازآنجاکه کُردهای در این سالیان خراسان فاقد رسانهای مستقل بوده اند؛ راهاندازی وبگاه خبری و انتشار مجله کُردی میتواند باعث مرجعیت رسانهای این مجموعه ها شود و ضمن تغذیه فکری علاقهمندان فعال در بسترهای مجازی، با پرداختن به فرهنگ مردم، زبان و هویت کُردهای خراسان، میتوانند نقش محوری در جهتدهی به فعالیتهای پژوهشی علاقهمندان به زبان و فرهنگ کُردی داشته باشند بهگونهای که میتوان هر بار موضوعی را برای پژوهشهای فرهنگی لحاظ کرد و در قالب ویژهنامهای به چاپ رساند و بهمرور این مقالات و موضوعات در قالب کتاب مستقل به چاپ برسند.
امیدوارم کار به دستان فرهنگی ضمن پرهیز از نگاه امنیتی در مقولۀ فرهنگی، با حمایت و بسترسازی، زمینۀ تحقق خواستههای فرهنگی کُردهای خراسان برای برخورداری بیشتر از حقوق قانونیشان را فراهم آورند و با صدور مجوز برای رسانههای کُردی خراسان، پیشتاز و بانی این فعالیت اثرگذار فرهنگی شوند و با این درایت و تدبیرشان، باعث دلدادگی بیشتر نسل جوان به فرهنگ کُهن ایرانزمین شوند.
این یادداشت در اولین شماره مجله "مرخ" چاپ شده است.