اخیرادرکاخ سعد آباد تهران به مناسبت هفته میراث فرهنگی شب فرهنگی استان هابرگزارشد.یک شب هم به خراسان شمالی وشهر شیروان وهنرمندانش اختصاص یافت.مردم زیادی به تماشا آمده بودند.نوازندگی ورقص چوب وحرکات موزون وخوانندگی هنرمندان شیروان به کاخ سعداباد شکوهی بخشیده بود.

به یاد شهید بابامحمد ارگی

نسیم می وزید، بچه ها درسپیده دمی روشن گوش به تلاوت قرآن سپرده بودند.مهرماه 65بود وما سوم راهنمایی بودیم.درمیان شوق شیرین بچه ها برای درس ومدرسه راهی کلاس شدیم. ازپله ها که بالا رفتیم اولین کلاس روبروی پله ها کلاس ما بود.بچه ها دنبال میز خالی می گشتند.من وصولت براتزاده وبابامحمد ارگی هم دریک میز نشستیم

وبلاگ استاد علیرضا سپاهی لایین به روز شد.علیرضای عزیز ازیکم مرداد ماه۱۳۹۰ وبلاگش رابه روز نکرده بود.حضور سبز وباشکوه شاعر بلند آوازه ی دیارمان راشادباش عرض نموده وتوفیق روز افزون این عزیز رااز درگاه حضرت دوست خواستارم.

http://sandifal.blogfa.com/

برای خلیج فارس

نامت را حک خواهم کرد بر کتیبه ای به شکوه نامت

وبرای هر"همسایه ات"

که "تاریخ" شان کمتراز فراز وفرود یک موج توست کتیبه ای خواهم فرستاد

حتی برای دشمنانت

تاعرق شرم برپیشانی آنانی بنشیند

که " مرجان" هایت چشمشان را خیره کرده

بی آن که خشم مقدس"نهنگان" ات رادیده باشند

اسماعیل حسن‏پور

برگزیدهء هشتیمن دورهء مسابقهء قلم معلم

مجله رشد معلم ،اردیبهشت۱۳۷۹،شماره ۱۵۰

در سایه‏سار خاطرات دیروز نشسته و صحیفهء دلم را ورق می‏زنم.از میان مزارع‏ سرسبز عصمت،سبزترین واژه‏ها را می‏چینم و در حریری از عاطفه می‏پیچم و نثار وجود بهاری می‏کنم که زمین لبخند آفتابی‏اش را از بام دستان روشن او به یادگار دارد.او زلال جویبار جاری در دشت‏ شرافت است؛او پلی است بی«خاک»و «خدا».

چشم های زلال کودکیم راگم کرده ام.چشم های پاک آسمانی را، چشم های خیره درمهتاب وآب وخدا را.چشم هایی که از هزارچشمه بارانی تربودند،چشم هایی که آسمان رابیش از زمین دوست داشتند.

چشم هایم راگم کرده ام،چشم هایم دیریست به خانه نیامده اند.هنوزدرمیان کوچه های آبادی، درمیان تنهایی دل یک "بخشی"،درمیان عطر گل های کوهستان میهمان اند.دیریست به دنبال چشمهایم آواره ام ونمی یابمشان.درد بزرگی است چشمانت با دلت همدست شوند وتوراتنها بگذارند!

ایرانیان هرسال بنا برسنتی دیرین درروز13فروردین راهی دشت وصحرا می شوند چراکه نیک می دانند طبیعت کتاب پرحکمت خداوند است.یادگارومیراث دیروزیان که امروز به مارسیده است.دراین روز مردم با الهام ازفرخنده کار نیاکان خردورز خود سبزه ی سفره ی هفت سین شان رابه دشت می برند.یعنی بیاموزیم که باید طراوت رابه طبیعت هدیه کنیم ومیراث دار این آب وخاک باشیم.

زمین دررویشی دوباره راز لبخند برلبی اش رانثارزمینیان می کند.پرنده ها بال گستر آسمان شده اند واز آن اوج سرمست از طراوت زمین اند.خاک وخاطره خداخوان شده اند و اسفند واپسین نگاهش راازدیدگان پنهان می کند.زمستان می رودباهمه تازیانه زدن هایش برگونه ی روزها وروزگار.زمستان می رود باهمه ی روسپیدی وسیاه دلی اش.باهمه ی گندم نمای جوفروشی اش.

لحظاتی پیش شاعرنامدار دیارمان ، علیرضا سپاهی لایین به آغوش خانواده برگشت. سپاهی لایین از۸ مرداد تاکنون خانه اش راندیده است، خیلی ها اورا ندیده اند. پیش از بهار او آمد،یعنی بهارمان آمده است. یعنی خواب هایمان خوب تعبیر می شود. یعنی دیگر "هیوا"، "زیلان" و"سویدا" لبخند برلب دارندو گلهای گلدان خانه ی سپاهی هم ستایشگر خدایند وشادمان ازاین حضور سبزوپرشکوه.

نوروز برشما وبرعلیرضاسپاهی لایین و خانواده ی ارجمندش مبارک باد.